Pasja-eksploracja.pl

Od kilku lat zajmuję się poszukiwaniem meteorytów. Monety tak przy okazji jak wpadną pod cewkę. Nie ma takiego prawa które zabraniałoby poszukiwania meteorytów. I co ciekawsze nie ma takiego prawa aby znalezionego kktoś nam mógł zabrać. Znalazłem - i stanowi moją własność. Jedynie mogę wypożyczyć lub nie do badań, jeżeli okaże się szczególnym okazem. Aby jednak udowodnić w razie czego że szukam meteorytów a nie skarbów , to zawsze przy sobie mam kilka , aby móc zademonstrować jakiemuś niedowiarkowi.  Zasady wstepu jak wszędzie, ale jeżeli spotkamy leśniczego  i po wytłumaczeniu co i jak , to przeważnie mamy drogę wolną. Największe zdziwienie występuje u rolników , kamienie z nieba , chyba pana pokręciło. Ale jeżeli wyjmę i pokarzę to i dopiero wtedy mówi niech pan próbuje. Dodam że zawsze warto mieć meteoryt przy sobie, można nabyć na allegro, koszt to raptem ok. 30 zł. [ te tańsze] Mamy wtedy podkładkę że faktycznie może i tego szukamy. W razie czego jak ktoś trafi ciekawy kamień to proszę o kontakt, podpowiem co i jak.

A się napisałem a właśnie Kirkor chyba ujął to najlepiej ale zostawiam moje mysli...

"
Na szczęście przyszło szukać w kraju normalniejszym co do przepisów  .... ale mam kawał żelaza co wygląda jak meteoryt :-)
Jak pojadę do Polski kiedyś szukać to wezmę ze sobą dla pewności ;-D

Co do tych pozwoleń od konserwatora to właśnie chyba jest nadinterpretacja - dlaczego ma być wystawione pozwolenie na miejsce które nie jest stanowiskiem ?  bo inaczej cała Polska by była ogłoszona stanowiskiem archeo i nawet w ogródku własnym by sobie człowiek buraka nie wykopał bez pozwolenia a rolnicy to by siedzieli tylko w pierdlu i przepadały by im traktory jakby nie daj Boże wyorał jakąś monetę. Aż z ciekawości jak będę w Polsce teraz zapytam znajomego policjanta jak wogóle to widzą."

Ja osobiście w zimie chcę się skontaktować z miejscowymi "siostrami z archeo" :-D i zapytać o współpracę ew. o zgłaszanie itd.

A jaki macie sposób na sąsiada konfidenta lubiącego uprzejmie donosić do władz gminy czy też na policję?
Niedawno takiemu przyjemniaczkowi powiedziałem, że szukam kreta . Tydzień później znajomy z gminy powiedział mi, że był na mnie donieść, że wysypuje ziemie na publiczną drogę . Nie ma to jak uczynni sąsiedzi

...więc kolejna kwestia co jest zabytkiem, a co nie jest.
Jak napisał Kir - swoboda interpretacji pozostaje duża, jednak można to zrobić zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść.

Nie jest tak do końca, iż nie określono co jest zabytkiem. "Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami" mówi, iż (Art. 3.):
1) zabytek - nieruchomość lub rzecz ruchoma, ich części lub zespoły, będące dziełem człowieka lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo minionej epoki bądź zdarzenia, których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową;
2)...
3) zabytek ruchomy - rzecz ruchoma, jej część lub zespół rzeczy ruchomych, o których mowa w pkt 1.

Wiadomo, że w okresie PRL raczej niewiele ważnych historycznie rzeczy zdarzyło się gdzieś w szczerym polu lub w lesie, po których mogły by zostać w ziemi jakieś przedmioty, więc jasnym jest, iż 99% poszukiwaczy kopie dołki za czymś z okresu II wojny i sprzed więc przedmioty te są jak najbardziej zabytkami. Bo chyba wszyscy zgodzimy się, iż są to rzeczy "których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną". Przyjąłbym nawet tezę, że łuska z okresu II wojny światowej również jest zabytkiem. Natomiast miejmy również świadomość, iż rzeczy, którymi obecnie się posługujemy także będą zabytkami. Trochę może przewrotnie zabrzmiało, ale takie są fakty. Kwestia skali czasu :-)

Osobiście noszę w plecaku tę ustawę. Poza tym poszukiwanie wymaga od nas zwykłej kultury osobistej, tzn. należy być uprzejmym, dziury zakopywać tak, jakby ich w ogóle przed chwilą nie było, wykopane śmieci metalowe zbierać (po co my lub ktoś inny ma się natknąć na nie za jakiś czas), itd. itd. Mówi o tym Kodeks poszukiwacza.

Ustawa generalnie dla nas jest "niezręczna", ale daje tę swobodę, że w razie spotkania upierdliwego policjanta lub leśniczego można powiedzieć, że "szukam kluczyków od kłódki do spiżarki bo wczoraj na spacerze zgubiłem". A argument, że się nie wytłumaczymy z saperki jest raczej słaby. Proszę mi bowiem wskazać zapis, że nie wolno mi chodzić z saperką po lesie.

Tępiłbym bezmyślne kopanie dołków w momecie gdy tylko wykrywka nam zapiszczy i zostawianie po sobie bałaganu. Żyjmy w harmonii z lasem i ludźmi, a będzie dobrze. Osobiście chodzę trochę po polach i lasach świętokrzyskiego i podkarpackiego, ale też parę książęk historycznych o partyzantach i ich akcjach na tych terenach przeczytałem. Lubię po prostu mieć świadomość, na co w danym miejscu mogę trafić.

A jeśli natrafimy faktycznie na coś, co w naszym przekonaniu jest lub może być wartościowe z punktu widzenia historyków lub archeologów to należałoby to zgłosić właściwym osobom. Dziedzictwo narodowe, jak sama nazwa wskazuje nie jest własnością jednej osoby. Niestety życie toczy się swoim torem i spotkałem się z opiniami ludzi kompetentnych (a przynajmniej takimi powinni być), którzy stwierdzali: "a kopcie sobie tylko jak coś znajdziecie to nam nie zgłaszajcie". Zgroza! Jak się okazuje nie wszystkim chce się ruszyć tyłek zza biurka, a później wypełniać sterty kwitów.

Pozdrawiam